Διδάσκοντας την αγάπη! Πώς θα μπορούσαν τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο;

Θυμάμαι με τόσο πόνο τη μέρα που μια καθηγήτριά μου με ρώτησε κάτι για το μάθημα της ημέρας στην τάξη και δεν ήξερα πώς να απαντήσω. Ήταν στην Α’ Γυμνασίου. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα μελετήσει το μάθημα της ημέρας, αλλά ήταν η μόνη μέρα που θυμάμαι τόσο καθαρά, από όλη την εμπειρία μου στο Γυμνάσιο. Ένιωσα τόσο αμήχανα, τόση ντροπή… Δεν ξέρω αν θα συνέλθω ποτέ από εκείνη την ημέρα, αν θα αποκαταστήσω ποτέ ό,τι έχασα εκείνη την ημέρα, αλλά ξέρω ότι αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό εξακολουθεί να με πονάει όταν το σκέφτομαι, ακόμα και σήμερα, 35 χρόνια μετά. Νιώθω την ίδια αμηχανία κάθε φορά που το σκέφτομαι. Στεκόμουν όρθια στο θρανίο μου,  χωρίς να ξέρω τι να απαντήσω και με την καθηγήτρια να περιμένει κάτι να πω, αν και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχα διαβάσει.

Και μετά από ποιος ξέρει πόσα ντροπιαστικά δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνας, κάποιος άλλος απάντησε στην ερώτηση που τέθηκε, κάποιος διαβασμένος.

Δεν ξέρω πραγματικά αν ήταν εκείνη η μέρα που άρχισα να νιώθω ανεπαρκής…δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να νιώθω ότι δεν είμαι αρκετά καλή, σίγουρα όμως αυτή η κατάσταση βοήθησε στο να εδραιωθεί μέσα μου αυτή η πεποίθηση.

Ξέρω επίσης σίγουρα ότι αυτή ήταν για μένα η πρώτη μέρα που άρχισα να μισώ πραγματικά κάποιον άνθρωπο, μίσησα τον συμμαθητή μου που το είπε νεράκι και την καθηγήτρια φυσικά. Εκείνη την ημέρα συστήθηκα επίσημα με το μίσος και τη ζήλια και πήρα επισήμως θέση ακριβώς απέναντι από τους καλούς μαθητές…

Αυτό ήταν το επίσημο τέλος της ξεγνοιασιάς των σχολικών μου χρόνων. Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε μια άλλη εποχή. Η εποχή που διάλεξα το αντίπαλο στρατόπεδο από τους καλούς μαθητές. Μια αυτοεικόνα που κράτησα με συνέπεια σε όλο το γυμνάσιο.

Αναρωτιέμαι, τι θα γινόταν αν η καθηγήτρια με προστάτευε από την αμηχανία; Τι θα γινόταν αν με βοηθούσε  να απαντήσω στην ερώτηση και μου έδινε ένα χειροκρότημα που το επανέλαβα σωστά… Έστω κι αν το μάθαινα εκείνη τη στιγμή. Ποιο θα ήταν το μάθημα για μένα από αυτή τη συμπεριφοράτης; Δεν θα μάθω ποτέ, αλλά πιστεύω πως θα είχα την ευκαιρία να καταλάβω νωρίτερα τι σημαίνει πραγματική συμπόνια και σεβασμός για τον εαυτό μου και τους άλλους, με εντελώς πρακτικό τρόποκαι ποιος ξέρει ίσως να αγαπούσα και λίγο παραπάνω το σχολείο, ίσως…

Για χρόνια προσπαθούσα να αποφεύγω να σκέφτομαι αυτή τη ντροπή και άλλες που ακολούθησαν.

Αργότερα, η ζωή με οδήγησε στην τηλεοπτική δημοσιογραφία. Πιστεύω πως διάλεξα αυτό το επάγγελμα για να θεραπεύσω αυτό το βαθύ πόνο μέσα μου. Δεν ξέρω πώς θα ήταν διαφορετική η ζωή μου ή ποιο δρόμο θα είχα ακολουθήσει αν είχα μια άλλη αυτοεικόνα.

Ήμουν καλή ρεπόρτερ; Ίσως… Ήμουν αρκετά καλή για να βγαίνω στην κάμερα; Όχι, σίγουρα όχι. Δεν ένιωθα ποτέ καλά μπροστά σε κανένα κοινό. Κάτι μου μπλόκαρε το μυαλό όταν ήμουν μπροστά στην κάμερα και ένιωθα αβοήθητη.  ‘Οπως ακριβώς ένιωθα εκείνη τη μέρα μπροστά στην τάξη που δεν ήξερα την απάντηση.

Τι θα γινόταν άραγε αν με αγκάλιαζε η δασκάλα και μου έλεγε «…ξέρεις τι; Μπορείς να κάνεις τα πάντα , μπορείς ακόμη και να το τραγουδήσεις το μάθημα ή να μας διδάξεις εσύ κάτι νέο για το θέμα, αρκεί να αφιερώσεις λίγο χρόνο στη μελέτη. Τι λες θα του δώσεις μια ευκαιρία; Ξέρεις πόσο δυνατήείσαι; Μπορείς να κάνεις ό,τι βάλεις στο μυαλό σου».

Τι θα είχε συμβεί, αν αντί να με αφήσει να ντροπιαστώ,  μου είχε  να δώσει κάποιες ενθαρρυντικές συμβουλές και να μου είχε υπενθυμίσει πόσο δυνατή και ξεχωριστή είμαι;

Τα παιδιά δεν θυμούνται ποτέ κανένα μάθημα αν δεν ενδιαφέρονται για το θέμα που πραγματεύεται, ακόμα και εκείνοι που γνωρίζουν το μάθημα της ημέρας. Αλλά όλοι θυμούνται τον τρόπο που ένιωθαν για τους δασκάλους τους και για το σχολείο γενικότερα. Ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος αγάπησε το σχολείο;

Η Καμπάλα διδάσκει ότι η αμηχανία και η ντροπή που νιώθει κάποιος μπροστά σε κοινό,  στην πνευματική σφαίρα,  έχει την ίδια βαρύτητα με τη δολοφονία κάποιου στη φυσική σφαίρα. Είναι το ίδιο οδυνηρό και αποτρόπαιο, τόσο για το άτομο που το βιώνει όσο και για τους αυτόπτες μάρτυρες της σκηνής.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που πρέπει να εξετάσουμε. Πώς νιώθει ο κάθε δάσκαλος ότανυπό τη δική του επίβλεψη, ένα παιδί έρχεται σε αυτή τη δύσκολη θέση  να ντρέπεται κι εκείνος να μην το προστατεύει; Πώς νιώθει αυτός ο δάσκαλος; Εξακολουθεί να είναι ευτυχισμένος/η, δημιουργικός, να αγαπά τον εαυτό του, όταν ξέρει ότι ένα παιδί πληγώθηκε σήμερα μπροστά στα μάτια του κι εκείνος/η δεν έκανε τίποτα για να το προστατέψει;

Όλα θα είχαν λυθεί αν υπήρχε αγάπη… Η απάντηση είναι μόνο η ΑΓΑΠΗ. Μόνο η αγάπη μπορεί να κάνει έναν μαθητή να μελετάει περισσότερο. Κι ας μην είναι αγάπη για το μάθημα, ας είναι αγάπη για το δάσκαλό του. Μόνο η αγάπη δεν θα επέτρεπε ποτέ σε έναν δάσκαλο να πληγώσει ένα παιδάκι. Μόνο η αγάπη… Αχ, και να ξεκινούσαμε όλοι από εκεί…